Return2Ithaca became an excavation of belonging: tracing roots that linger like skeletal whispers in the soil. Through textures of time, fractured light, and intimate stillness, I unearthed the ghost-tendrils of home: the weight of soil, the grace of roots unbound. Light etches the archaeology of return: roots as vessels, skin as landscape. Here, home is not a place but a fragile relic—dug up, held, then released. In the silence after touch, we find Odysseus’ paradox: the body is both anchor and ghost. To return is to unearth what remains when flesh becomes myth.
Στο Return2Ithaca, ανέσκαψα την ταυτότητα της επιστροφής: ρίζες που αιωρούνται σαν σκελετικοί ψίθυροι στο χώμα. Μέσα από υφές χρόνου, σπασμένο φώς και οικεία ησυχία, ξέθαψα τις αιθέρες προσκολλήσεις της πατρίδας: το βάρος του χώματος, την χάρη των ελεύθερων ριζών. Το φως χαράσσει την αρχαιολογία της επιστροφής: οι ρίζες ως αγγεία, το δέρμα σαν τοπίο. Εδώ, το σπίτι δεν είναι τόπος αλλά εύθραυστο λείψανο—ξεθαμμένο, κρατημένο, μετά ελεύθερο. Στη σιωπή, ανακάλυψα το παράδοξο του Οδυσσέα: το σώμα είναι άγκυρα και φάντασμα. Η επιστροφή είναι ότι απομένει όταν η σάρκα γίνεται μύθος.